Unha chea de prexuízos (e moito máis) por dez reás

Captura da noticia

A noticia saltaba onte: O Sergas obrigaba un paciente a adiar unhas probas por solicitar a documentación en galego. Ou sexa, que iso de “el gallego, bien, pero o lo tomas o lo dejas” como obxectivo estratéxico da normalización lingüística da Sanidade. Esa é unha forma de entender a noticia.

A “neutra”, en cambio, é a de arriba, a de La Voz de Galicia, esa que converte o obxecto, un doente que ve como lle negan os seus dereitos, en suxeito que se nega a operarse por “una menudez”. A vítima en verdugo, en definitiva. Unha boa oportunidade para tratar o asunto espiñento do “gallego” e focalizar sobre un doente individual unha nova que debería estar focalizada sobre os dereitos da colectividade. Se non se levou a cabo a operación, foi por mor do doente. Punto. A outra cousa.

Mais a outra cousa é deixar a nova aberta para os comentaristas, que sempre hai quen ten que dicir algo e máis cando lle deixan o titular en bandexa. Reparemos neles: unha chea de prexuízos (e moito máis) por dez reás, polo prezo do café ou da porcentaxe correspondente á conexión ADSL.

Hainos que pensan, como Raúl da Coruña ou Hércules Coruñés, que o paciente só é un “tocapelotas” con moito tempo libre que “debe estar en paro”, como se estar en paro fose a día de hoxe un “mal”:

De donde no hay no se puede sacar… que ganas de tocar la moral a la gente. El susodicho seguro que está en el paro y como no tiene otra cosa que hacer toca las pelotas.

Xa estamos tocando un pouco as pelotas uns e outros

Da mesma corda é Mar Rey de Santiago, que engade que o paciente estaba defendendo “mamonadas”:

Se ve que en la operación no se jugaba mucho, que tenia tiempo para mamonadas como estas, o que estaba aburrido

Outros comentaristas, moitos, dubidan de que o doente fose iso, doente:

Eso era que nin estaba moi enfermo nin lle doia,que senon ben que lle habia valer, como se llo deran en chinés.Cantas gilipolleces hai que aguantar.

BFP da Coruña:

A ese entroulle o canguelo e como xa estaba ás portas, enganchóuse na primeira silveira que atopou!!!!!! Por deus, ou iso, ou a operación non urxía moito!!!!!

En cambio, Carlos Fernández ve no doente alguén importante, un funcionario ou algo así, tonto, pero funcionario ou militante dun partido con ansia de medrar:

Este tipo que denuncia eso, me apuesto a que….tiene trabajo, con un buen sueldo ( seguramente funcionario, o político, o militante de algún partido en el que le interese medrar… ) y no se iba a operar. Ya que si no se dan ninguna de las anteriores, este tío es tonto, pero tonto, tonto, tonto…

A idea-forza de que o doente é tonto ou poñer en dúbida a súa intelixencia está presente nos nosos comentaristas, como Zedd de Vigo, que nun arrebato de tolerancia cualifícao de “cortito”:

pues por cortito deberian volverlo a poner en lista de espera otros x meses

OUTRO, papanatas

¿Vai tamen exigir, que queno opere fale en galego ? . A que extremo de papanatismo chegamos.

Manuelo, idiota como mínimo

Hay que ser idiota (como mínimo) para tener una actitud como esa.
“La estulticia humana es infinita”…desde luego.

Un paso mais alá están os que ven no doente un intolerante e, por extensión, un radical en diferentes formatos. É unha opinión que tamén comparten varios comentaristas. O primeiro, Jesús Peón da Coruña que se apunta ao carro co que eu cualifico como “perismo”, dicir que non se está en contra de algo “peeeero”:

Paréceme ben que se defenda a lingua, pero pódese facer doutro xeito e, sobre todo, sendo tolerante. A intolerancia non axuda a mellorar as cousas, so as volve contra un mesmo.

Cansino de Vigo vai ao gran:

hay que ser radical para jugar con la salud,

Tamén Paulino Magalláns de Ferrol:

viva la inteligencia
Otro testigo de Jehova disfrazado de gallego

Ou Miguel Álvarez, no seu comentario titulado Talibanadas, un clásico. Mario de Vigo, fai un pinchacarneiro semántico para sacar unha reductio at hitlerum en toda regra:

Nacionalistas pateticos toca morales, duplicar el gasto publico para nada, acusan a los demas de fachas cuando ellos son los primeros en actuar como unos fascistas……… Patetico

Nótese aquí o marco de “austeridade e gasto público” como se houbese que construír dous edificios totalmente equipados para separar os que teñan escritos en galego dos que teñan escritos en castelán. Bo intento, mais fáltalle un chisquiño para ser un argumento fetén…

Hainos que até desexan a complicación do paciente (a morte dolorosa e longa, non, madia leva) por tonto/tonto en bilingüismo/bilingüismo:

HAY QUE SER TONTO – HAI QUE SER TONTO
estoy completamente de acordo con MANUELO: Hay que ser tonto e idiota para hacer eso. Puedes poner una reclamación pero no te vas a casa y no te operas TONTO. Ojalá tuvieras una complicación por idiota.

En definitiva, o redactor da noticia, anónima neste caso, e o xornal por ampliación, conseguen o que procuran: avivar un debate onde non o ten que haber. Ou hai alguén en contra do bilingüismo? Das dúas linguas, mesmos dereitos? Non era iso?

3 reflexións sobre “Unha chea de prexuízos (e moito máis) por dez reás

  1. Pingback: Unha chea de prexuízos (e moito máis) por dez reás

Os comentarios están pechados.