Primavera

8.30 da mañá. David camiñaba cara ao choio polo mesmo lugar, á mesma hora. Alí estaba John, sen falta, como todas as mañás: sentado nos chanzos da entrada a un edificio cun pucho aos pés en que había esparexidas unhas poucas moedas. Á dereita do pucho, un vello cartaz de cartón rezaba: “Son cego. Por favor, unha axuda”.

David achegouse. Buscou no peto mais non atopou ningunha moeda. “Hoxe non che levo nada, meu. Mais déixasme escribirche algo no cartel?” díxolle, e colleu un rotulador que levaba na maleta do ordenador.

“Aquela o que queiras, meu”, respondeu John.

David marcou uns trazos fortes no reverso do vello cartón e deixouno onde estaba. “Ten bo día”, despediuse.

Ás 17.30 camiño de casa, David achegouse xunto John: “Que meu, como foi?”.

“Mira o pucho, ou! Tiven que baleiralo, meu, e xa está a rebordar! Que foi o que escribiches?”

“Nada que non sexa verdade”, dixo David e seguiu os seus pasos camiño da casa deixando ás costas a John, o pucho e o cartel: “Hoxe é primavera e non podo vela”

 

Este relato, reelaborado a partir dun que aparece na obra Historias que hacen el bien, de Daniel Colombo, serve para ilustrar o poder que teñen as palabras e as historias.

John era cego. Como consecuencia, non podía ver a primavera, nin o solpor nunha praia, nin as cerdeiras a florearen. Iso sobreenténdese da cualidade de ser cego: non se pode ver nada. Nin a face das persoas que amas. Nin os fillos. Nin este artigo. Nada. Mais con dicir que un é cego non abonda para evocar na cabeza dos máis todo o que un perde con selo. Cumpría, pois, explicitar.

Disque David era publicista. Sabía, por tanto, que a realidade non é abondo: faille falta mercadotecnia.

John non podía ver a primavera, e nós desexamos ver mil primaveras máis. Talvez tamén nos cumpra mercadotecnia.